صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر اقلیت

هر چند بزه توهین، جرمی عمدی است و تحقق آن منوط به احراز رکن معنوی یا روانی (سوء نیت مجرمانه) در رفتار مرتکب است و سوء نیت مجرمانه نیز متشکل از سوء نیت عام و سوء نیت خاص (قصد نتیجه) می باشد، اما بایستی توجه داشت که سوء نیت خاص مجرمانه نیز متشکل از دو قسم است: قصد مستقیم و قصد تبعی. در حقیقت، قصد تبعی نیز حاکی از تحقق سوء نیت خاص مجرمانه است. از همین رو، زمانی که مرتکب در مقام شوخی است و به قصد شوخی کردن با دیگری، رفتاری توهین آمیز خطاب به وی به کار می برد، هر چند در این وضعیت، فاقد قصد مستقیم است و مستقیما قصد توهین ندارد؛ اما نکته اینجاست که چون در این وضعیت، رفتار وی نوعا موهن و مخفف و تحقیر آمیز است؛ لذا در حقیقت، دارای قصد تبعی است و قصد تبعی نیز ایجاد کننده سوء نیت خاص مجرمانه است؛ بنابراین بزه توهین در این وضعیت نیز واقع می گردد. به این منظور، می توان از ملاک مقررات ناظر بر قصاص و دیات در قانون مجازات اسلامی (موضوع ماده 290 آن قانون) استفاده کرد و از آن وحدت ملاک گرفت و آن را قابل تسری در تعزیرات دانست؛ چراکه مقنن، در این ماده قانونی، صراحتا و مشخصا قصد تبعی را مورد شناسایی قرار داده است.