صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
با عنایت به مفاد ماده 102 قانون آئین دادرسی کیفری که صرفاً انجام تحقیقات و اخذ اقرار را در جرائم منافی عفت ممنوع کرده است، بیان فرمائید آیا تشویق به اقرار کردن در دیگر جرائم حق اللهی مثل شرب خمر و ... جائز است یا حتی الامکان باید تحقیقات به سمتی برود که متهم یا مرتکب اقرار نکند؟ مستندات قانونی مربوطه را ذکر فرمائید.
نظر هیئت عالی
اولا- با توجه به اینکه شرب خمر از جمله حدودی می باشد که برابر ماده 121 قانون مجازات اسلامی به صرف وجود شبهه و بدون نیاز به تحصیل دلیل ثابت نمی شود. ثانیا- حدود قابل تعلیق و تخفیف نیستند. ثالثا-برابر ماده 136 قانون مجازات اسلامی هرگاه کسی سه بار مرتکب یک نوع جرم موجب حد شود و هر بار حد آن جرم بر او جاری گردد، حد وی در مرتبه چهارم اعدام است. بنابراین تشویق و یا ترغیب نمودن افراد به اقرار به شرب خمر فاقد وجاهت قانونی می باشد و می بایست بر اساس دلایل و مدارک موجود تصمیم گیری شود.
نظر اکثریت
آنچه که در ماده 102 قانون آیین دادرسی کیفری در رابطه با منافی عفت بیان شده استثنایی است که صرفاً درخصوص منافی عفت می باشد و در خصوص سایر حدود باید طبق ماده 195 قانون مذکور به متهم تفهیم کرد که چنانچه اقرار و همکاری موثر داشته باشد از موجبات تخفیف در مجازات خواهد بود.
نظر اقلیت
باتوجه به مواد 37 و 38 قانون مجازات اسلامی (مواد عمومی) و مواد 218 و 219 همان قانون (کتاب حدود) از آنجا که دادگاه نمیتواند کیفیت، نوع و میزان حدود شرعی را تغییر یا مجازات را تقلیل دهد یا تبدیل یا ساقط نماید لذا تشویق متهم به اقرار به بزه انتسابی فاقد آثار حقوقی است و ضرورتی به این امر نیست.
کلمات کلیدی
مستندات قانونی
ماده 102 قانون آیین دادرسی کیفری | ماده 195 قانون آئین دادرسی کیفری