صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر اتفاقی

1- زمانی‌که شخص دستور اقدام مجرمانه را می‌دهد، دستور یکی از ارکان معاونت می‌باشد و شخص دستور دهنده تحت عنوان معاونت، تعقیب می‌شود و شخص مباشر به علت عدم احراز سوءنیت تبرئه می‌گردد. 2- بحث فاعل معنوی نیز مطرح می‌باشد و فاعل معنوی شخصی است که اقدامات خود را توسط شخص دیگری انجام می‌دهد؛ پرونده‌ای درخصوص منابع طبیعی مطرح شده است و شخص الف دستور می‌دهد و ب که راننده بیل مکانیکی می‌باشد اقدام به تخریب اراضی ملی می‌نماید؛ فلذا شخص الف تحت عنوان معاونت تعقیب می‌شود نه فاعل معنوی. 3- وحدت قصد موضوع تبصره ماده 126 قانون مجازات، وحدت قصد در ارتکاب فعل مادی می‌باشد (نه وحدت قصد مجرمانه) و چون شخص مباشر و دستوردهنده در ارتکاب فعل مادی قصد واحد دارند، می‌توان دستوردهنده را به عنوان معاون محکوم نمود و شخص مباشر به خاطر نداشتن سوءنیت تبرئه می‌شود. 4- علل رافعه و موجهه جرم نیز یکی از مبانی استدلالی می‌باشد چراکه شخص مباشر، در انجام عمل، علم و سوءنیت ندارد و عدم داشتن سوءنیت یکی از علل رافعه جرم محسوب می‌شود و علل رافعه جزو جهات شخصی است و جهات شخصی در ماده 129 قانون مجازات ذکر شده است. ماده 129 دلیلی بر آن است که شخص دستوردهنده معاون در جرم محسوب می‌شود چراکه اعلام داشته «درصورتی‌که فاعل به جهتی از جهات شخصی مانند صغر و جنون قابل تعقیب نباشد یا موقوف گردد … تاثیری در مجازات معاون ندارد» و تنقیح مناط می‌شود در مواردی که فاعل تبرئه می‌شود و تبرئه فاعل تاثیری در مجازات معاون ندارد. 5- اصل آن است که شخص دستوردهنده، معاون محسوب می‌شود و استثناء نیاز به تصریح دارد که موارد استثناء بیان شده را نمی‌توان به تمام موارد تسری داد.