صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
در پرونده های مواد مخدر یا پرونده هایی که با گزارش صرف دادستان امر تعقیب آغاز می شود و پس از انجام تحقیقات منتهی به صدور قرار منع تعقیب می گردد، آیا قرار صادره قطعی است یا قابل اعتراض ؟ در صورت قابلیت اعتراض، چه کسی حق اعتراض دارد؟
نظر هیئت عالی
با توجه به صراحت ماده 260 قانون آئین دادرسی کیفری دادستان حق اعتراض به قرار منع پیگرد را ندارد نتیجتاً نظریه اکثریت همکاران صائب اعلام می شود.
نظر اکثریت
در پاسخ به پرسش اخیر در مقدمه باید مطالبی را عنوان نمود ؛ در ماده ی 64 قانون آیین دادرسی کیفری جهات قانونی شروع به تعقیب ذکر شده است که از جمله: شکایت شاکی یا مدعی خصوصی، اعلام مقامات رسمی، اطلاع دادستان یا وقوع جرم مشهود در برابر دادستان می باشد. در ماده ی 270 قانون مذکور نیز اشخاصی که حق اعتراض به قرارهای صادره را دارند عنوان شده است که فقط از شاکی ذکر به میان آمده است. قرار صادره قطعی است. طرفداران این نظر به مقرره ی قانون سابق رجوع می نمایند که بیان می نمود اصل بر قطعیت آرا است . در ماده 270 قانون آیین دادرسی کیفری هم مقاماتی که حق اعتراض دارند مشخص شده است و در این پرونده ها دادستان اظهار نظر کرده است، لذا قطعی است .ممکن است ایراد وارد شود که زمانی که دادستان اظهار نظر را به دادیار بدهد ، بنابر این دادستان می تواند به قرار اعتراض نماید. اما در پاسخ باید گفت دادیار جزیی از پیکره ی دادسرا است و مانند آن است که دادستان اظهار نظر کرده است .
نظر اقلیت
طرفداران این نظر معتقدند در ماده ی 427 قانون آیین دادرسی کیفری این قاعده که در قانون سابق اصل بر قطعیت آرا بوده از بین رفته است .دادستان در دوجایگاه می تواند اقدام نماید. در یکجا در مقام تحقیقات مقدماتی اظهارنظر می نماید. سپس در مقام تعقیب هم به قرار منع تعقیب اعتراض می کند.
کلمات کلیدی
مستندات قانونی
ماده 270 قانون مدنی | ماده 427 قانون آئین دادرسی کیفری | ماده 64آیین دادرسی کیفری