صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
طبق تبصره ماده 9 قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب 1399 چنانچه دراثر بیتوجهی و سهلانگاری والدین نسبت به اطفال و نوجوانان صدمات بدنی مذکور در بندهای «الف» تا «ت» واقع شود، والدین به مجازات مقرر در این تبصره محکوم میشوند؛ حال در مواردی از قبیل ایراد صدمه بدنی غیرعمدی ناشی از تصادف رانندگی یا تسبیب در ایراد صدمه بدنی غیرعمدی ناشی از تقصیر در نگهداری حیوان و... که منجر به ورود صدمه به طفل یا نوجوان گردد، چنانچه حسب نظریه کارشناس، علاوه بر تقصیر راننده یا تقصیر متصرف حیوان و ...، «بخشی» از تقصیر نیز متوجه والدین طفل یا نوجوان باشد؛ آیا بزه موضوع تبصره ماده 9 قانون مذکور واقع گردیده است؟
نظر هیئت عالی
در فرض سوال چنانچه بخشی از تقصیر (بی توجهی و سهلانگاری) هم منتسب به والدین باشد موضوع ماده 9 قانون حمایت از اطفال و نوجوانان سال 99 تحقق یافته است.
نظر اکثریت
با توجه به تعریفی که قانونگذار در بند «پ» ماده 1 قانون مذکور از بیتوجهی و سهلانگاری ارائه میدهد درصورتیکه طبق نظریه کارشناس ولو بخشی از تقصیر نیز متوجه والدین یا سرپرست قانونی طفل یا نوجوان باشد میتوان مورد را مشمول تبصره ماده 9 قانون دانسته و باتوجه به غیرقابل گذشت بودن بزه موضوع ماده باتوجه به ماده 31 همین قانون، اعلام جرم نموده شروع به تعقیب کیفری والدین یا سرپرست نمود.
نظر اقلیت
قدر متیقن درخصوص این مسئله آن است که چنانچه «کل» تقصیر و بیتوجهی و سهلانگاری متوجه والدین یا سرپرست قانونی طفل یا نوجوان باشد و صرفاً خود والدین یا سرپرست مرتکب بیتوجهی و سهلانگاری (تقصیر) شده باشند، مورد مشمول ماده 9 قانون میشود، ولی در فرضی که صرفاً «بخشی» از تقصیر متوجه مشارالیهم باشد تردید وجود دارد که آیا این فرض نیز مشمول بزه پیشبینی شده در این ماده و مجازات مندرج در آن میشود یا خیر و به اقتضای اصل برائت و تفسیر مضیق نصوص جزائی باید قائل به آن گردید که این فرض، مشمول ماده مذکور نمیشود.
مستندات قانونی
ماده 9 قانون حمایت از اطفال و نوجوانان