صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
شخصی به لحاظ ارتکاب سرقت در حوزه قضایی بوانات محکوم به سه سال حبس می گردد. پس از قطعی شدن حکم، محکوم علیه اموال ناشی از سرقت را به شاکی عودت می دهد؛ شاکی نیز در حوزه قضایی شیراز سکونت دارد و از طریق واحد اجرای احکام کیفری با ایشان تماس مکرّر گرفته می شود که در خصوص شکایت خود چه تصمیمی دارد؛ شاکی بیان می دارد که به لحاظ دور بودن فاصله نمی تواند مراجعه کند. اما صراحتاً از شکایت خود گذشت نمی کند، آیا عدم مراجعه شاکی با توجه به تماس های مکرّر با ایشان را می توان با توجه به متن ماده 483 قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و اصلاحات 1394 صرف نظرکردن از شکایت تلقی کرد؟
نظر هیئت عالی
عدم حضور شاکی در مانحن فیه را نمی توان به عنوان اعراض از حق تلقی و یا گذشت مالباخته محسوب نمود؛ نتیجتاً نظریه اکثریت صائب اعلام می شود.
نظر اکثریت
باتوجه به عبارت «از شکایت خود صرف نظر کند» که در متن ماده 483 مذکور استفاده شده و اینکه در عمل و رویه قضایی می توان گفت که شاکی زمانی از شکایتش صرف نظر کرده است که صراحتاً موضوع را اعلام دارد؛ لذا در فرض سؤال بقای شاکی بر شکایت خود استصحاب می شود.
نظر اقلیت
با توجه به رأی وحدت رویه 746– 29/10/1394 هیأت عمومی دیوان عالی کشور و مبانی ارفاقی قانونگذار به ویژه طی مواد 65، 66 و 69 از قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 و ملاک گرفتن از آن مبانی، احتیاج به گذشت و یا عدول شاکی از شکایت نیست و عدم مراجعه ایشان به دلیل فاصله دور را می توان عدول از شکایت تلقی کرد و این موضوع با تفسیر قوانین کیفری به نفع متهم نیز سازگاری دارد.
مستندات قانونی
ماده 104 قانون مجازات اسلامی | ماده 483 قانون آیین دادرسی کیفری