صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
خواهان علیه مدیون و ضامن اقامه دعوی کرده، دادگاه بدوی به لحاظ اینکه با عقد ضمان دین به ضامن منتقل شده، رأی بر محکومیت ضامن به پرداخت دین صادر و دعوی را علیه مدیون اصلی وارد ندانسته حکم به بطلان آن صادر نموده است. دادگاه تجدیدنظر در مقام رسیدگی به اعتراض محکومعلیه (ضامن) عقد ضمان را به دلیل تعلیق در آن صحیح ندانسته، با نقض دادنامه، رأی بر بطلان دعوی علیه ضامن صادر نموده است. آیا خواهان مجدداً میتواند علیه مدیون اصلی اقامه دعوی نماید؟
نظر هیئت عالی
با توجه به اینکه حکم به بطلان دعوا دادگاه بدوی نسبت به مدیون اصلی به علت عقد ضمان و انتقال دین بوده است و دادگاه تجدیدنظر این استدلال دادگاه بدوی را نپذیرفته و با صدور حکم قطعی این نظر را رد کرده است؛ بنابراین دین بر ذمه مدیون اصلی مستقر بوده و طرح دعوی مجدد با توجه به رأی دادگاه تجدیدنظر به سبب دیگر برای مطالبه وجه قابلیت استماع و رسیدگی دارد و اعتبار امر مختومه را نخواهد داشت.
نظر اتفاقی
در پاسخ سؤال مطروحه باید گفت که به لحاظ وجود شرایط سهگانهی وحدت موضوع، وحدت طرفین و همچنین وحدت جهت، موضوع دارای اعتبار امر مختومه بوده که به این لحاظ امکان رسیدگی در صورت طرح مجدد موضوع توسط خواهان وجود نخواهد داشت؛ بنابراین به نظر میرسد که در مانحنفیه تنها راه ممکن جهت پیگیری حقوقی مسئله، از طرفین اعاده دادرسی میباشد و دلیل آن این است که علیرغم اینکه نتیجه و حاصل آراء بدوی و تجدیدنظر در مجموع سبب تضییع حقوق خواهان گردیده، لیکن راهکار قانونی آن اعاده دادرسی مطابق بند ماده 426 آئین دادرسی مدنی خواهد بود، چون مرجع تجدیدنظر حکم دادگاه بدوی را نقض نموده و حکم نقض شده با حکمی که از آنها تجدیدنظرخواهی شده در یک شعبه صادر گردیدهاند و متضاد میباشند.
کلمات کلیدی
مستندات قانونی
ماده 426 آیین دادرسی مدنی