صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
طی یک طوفان شدیدی که در شهر ایجاد شد؛ یک تابلوی تبلیغاتی متعلق به شهرداری بر روی اتومبیل آقای الف افتاده است و اتومبیل آقای الف دچار خسارت شده است و آقای الف نیز آسیب بدنی دیده است. آقای الف بابت آسیب بدنی علیه شهرداری شکایت مطرح و دادگاه پرونده را به کارشناس ارجاع و کارشناس بیست درصد شهرداری و هشتاد درصد شرکت تبلیغاتی و مدیرعامل شرکت را مقصر اعلام مینماید اما وکیل شهرداری در دفاع اعلام مینماید؛ ما با شرکت تبلیغاتی قرارداد داریم که تمام خسارات را باید شرکت تبلیغاتی کامل بدهد. حال سوال این است که در بحث آسیب بدنی از رانت بازی این قرارداد را میتوان ملاک قرار داد یا خیر؟
نظر هیئت عالی
معیار در احراز مسئولیت مسبب در پرداخت خسارت، «تقصیر» است و صرف توافق مسببین در جریان خسارت نافی مسئولیت آنها در مقابل شخص ثابت زیاندیده نمیباشد و قرارداد خصوصی اشخاص جز در قسمت اخیر ماده 196 قانون مدنی نسبت به ثالث نافذ نمیباشد. اصل نسبی بودن قراردادها و قواعد آمره مسئولیت مدنی مؤید این مطلب است.
نظر اکثریت
این قرارداد بین طرفین (شهرداری و شرکت تبلیغاتی) میباشد و از باب تسبیب است نه بحث آسیب بدنی و دیه؛ بنابراین شهرداری باید به میزان بیست درصد محکوم شود و میتواند به واسطه قراردادی که با شرکت تبلیغی دارد از طریق دعوای حقوقی این بیست درصد را از شرکت تبلیغاتی مطالبه کند و ضمناً دیه نوعی از مجازات است و با توجه به اصل شخصی بودن مجازات نمیتوان گفت به واسطه قرارداد نباید شهرداری را محکوم کرد.
نظر اقلیت
چون دیه علاوه بر اینکه جنبه کیفری (مجازات) دارد جنبه حقوقی (جبران خسارت) نیز دارد؛ لذا میتوان برای این جنبه؛ قرارداد بست مانند قرارداد بیمه. در اینجا باید شرکت تبلیغاتی را صددرصد بابت دیه محکوم کرد.