صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر اکثریت

1-اعتیاد از ریشه عود به معنای بازگشت می باشد، با توجه به حجیت ظواهر، الفاظ اعتیاد به حالتی اطلاق می گردد که فرد دچار وابستگی شدید جسمانی یا روانی به مواد حسب نوع مواد مخدر شده باشد ( برای مثال حشیش بیشتر باعث وابستگی روانی به مواد مخدر می شود در حالی که تریاک بیشتر باعث وابستگی جسمانی به مواد مخدر می شود ) در حالی که ارتکاب جرم استعمال مواد مخدر در شرایطی است که فرد هنوز وابستگی جسمانی یا روانی به مواد مخدر پیدا نکرده است و برای مثال از روی تفنن مبادرت به استفاده از مواد مخدر می کند لذا اعتیاد و استعمال مواد مخدر از حیث رکن مادی جرم که رکن مادی اعتیاد به صورت جرم حالت می باشد و رکن مادی استعمال به صورت فعل یا فعل ناشی از ترک فعل می باشد متفاوت هستند. 2-فرد معتاد به صورت توأمان متصف به دو وصف مجرم و بزه دیده است چرا که در هنگام استفاده از مواد مخدر علاوه بر آنکه مرتکب جرم می شود به خودش نیز ضربات شدیدی وارد می کند، لذا مقنن در برخورد با بزه اعتیاد علی رغم آنکه به نحوی ماحصل تعدد ارتکاب جرم استعمال مواد مخدر است، ضمانت اجرای خفیفی برای آن قرار داده است و اعتیاد و استعمال مواد مخدر از حیث ضمانت اجرا نیز با هم متفاوت می باشند. 3-در سال 1946 سازمان بهداشت جهانی به جای عبارت اعتیاد از عبارت وابستگی به دارو استفاده نمود و قانونگذار ایران نیز با توجه به تجربیات بین المللی و جو حاکم بر مسائل بین المللی تصمیم به زدودن وصف مجرمانه از رفتار اعتیاد گرفت مگر در صورتی که فرد معتاد اقدام به درمان خود نکرده باشد و نیز متجاهر به اعتیاد باشد، لیکن در خصوص استعمال مقنن جهت پیشگیری از وقوع سایر جرایم و مفاسد اجتماعی با حساسیت بیشتری به برخورد با آن پرداخته است و اعتیاد و استعمال مواد مخدر از حیث اهداف تقنینی راجع به پیشگیری نیز با هم متفاوت می باشند. 4-از حیث ادله اثباتی هر دو عنوان اعتیاد و استعمال مواد مخدر را می توان با استفاده از طرق عمومی ادله اثبات کیفری احراز نمود و برای مثال اگر فرد اقرار به اعتیاد خود با وصف تجاهر نماید نیازی نیست که او را به پزشکی قانونی بفرستیم و عبارت ( اقرار العقلا علی انفسهم جائز ) در این زمینه نیز جاری می باشد.