صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
در پروندهای در پی شکایت شاکی برخی از کارکنان پایور به اتهام تسبیب در ایراد ضرب و جرح عمدی یا شبه عمدی تحت تعقیب دادسرای نظامی قرار میگیرند. یکی از متهمان با خودرو سازمانی به موتور سیکلت شاکی زده که شاکی یا شکات در اثر تصادف واژگون می وند که در نتیجه باعث شکستگی پای آنها میشود و بعد از آن مأمورین آنها را مورد ضرب و جرح قرار میدهند. در نهایت کارشناسان سه نفره نظر میدهند که تصادفی رخ نداده است. راننده موتور سیکلت به علت سرعت غیرمطمئنه واژگون شده و از طرفی شاکیان یک گواه در دادسرا معرفی نمودهاند که به نفع شکات شهادت داده است. در نتیجه دادسرا پرونده را با توجه به این که شاکیان یک شاهد معرفی نمودهاند جهت ادای سوگند از باب لوث پرونده را به دادگاه ارسال نمودهاند. قابل ذکر است که شکات با وصف ابلاغ و انتظار کافی گواه تعرفه شده را در جلسه دادرسی معرفی ننموده اند و در نهایت گواهی گواهان از اعداد دلیل خارج و به لحاظ این که موضوع معنون دارای جنبه حقوقی (دیه) بوده، دادگاه قرار اتیان سوگند را از ناحیه متهمان صادر نموده است. متهمان سوگند یاد کردهاند که در ایراد ضرب و جرح شرکتی نداشتهاند و تصادفی از ناحیه آنها رخ نداده است. حال سؤال این است که وظیفه دادگاه چیست؟ آیا با توجه به مراتب پرونده را به دادسرا عودت دهد، جهت صدور قرار منع تعقیب؟ یا با توجه به این که موضوع قسامه بوده رأساً میتواند حکم بر برائت متهمان را صادر نماید؟
نظر هیئت عالی
شایسته است برای اجرای سوگند و قسامه و سایر اقدامات مقتضی به دادگاه ارسال نشود و صرفاً برای اخذ گواهی و یا اجرای قسامه به دادگاه ارسال شود.
نظر اتفاقی
با توجه به مقررات ماده 209 قانون مجازات اسلامی که حضور شاهد برای ادای شهادت لازم و ضروری دانسته است و شاهد نیز حاضر به شهادت در دادگاه نشده است لذا شهادت شهود را از اعداد دلیل خارج و از باب البینه علی المدعی و الیمین علی من انکر دانسته لذا متهمین در دادگاه سوگند یاد نکردهاند که وی را مورد ضرب و جرح قرار نداده لذا دادگاه حکم بر برائت متهمان صادر مینماید و دیگر نیازی به بازگشت به پرونده به دادسرا نمیباشد.
مستندات قانونی
ماده 209 قانون مجازات اسلامی 1392