صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر اتفاقی

با عنایت به ماده 4 قانون حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر که مقرر می دارد: مراتب امر به معروف و نهی از منکر، قلبی، زبانی، نوشتاری و عملی است که مراتب زبانی و نوشتاری آن وظیفه آحاد مردم و دولت است و مرتبه عملی آن در موارد و حدودی که قوانین مقرر کرده تنها وظیفه دولت است به نظر می رسد با توجه به ماده مرقوم افراد عادی که ضابط دادگستری نیستند فقط وظیفه زبانی و نوشتاری دارند و موارد عملی بر عهده دولت است بنابراین افراد عادی نمی توانند متعرض جان و جسم افراد شوند. همچنین ماده 6 قانون مذکور بیان می دارد: هیچ شخص یا گروهی حق ندارد به عنوان امر به معروف و نهی از منکر به اعمال مجرمانه از قبیل توهین، افترا، ضرب، جرح و قتل مبادرت نماید. مرتکب طبق قانون مجازات اسلامی، مجازات می شود. یا در دیدگاهی دیگر می توان گفت با عنایت به ماده 2 قانون حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر، امر به معروف و نهی از منکر، دعوت و واداشتن دیگران به معروف و نهی و بازداشتن از منکر است فلذا اگر شخصی که سمت ضابط دادگستری ندارد، به فردی که در حال تعرض به دیگری است امر به معروف کند و او را از منکر بازدارد ولی شخص متعرض در مقابل آسیب و جرحی به آمر به معروف و ناهی از منکر بزند مشمول قانون حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر قرار می گیرد.