صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر اتفاقی

اولاً؛ شمول ضمانت اجرای مذکور در ماده ۷۰ قانون تجارت الکترونیکی مصوب ۱۳۸۲ بر رفتار ارتکابی، منوط به آن است که بر شخص مرتکب عنوان تأمین کننده اطلاق شود. منظور از «تأمین کننده» مقرر در ماده ۷۰ ناظر بر ماده ۳۹ این قانون با توجه به بند «ع» ماده ۲ قانون یاد شده، شخصی است که بنا به اهلیت تجاری، صنفی یا حرفه‌ای فعالیت می‌کند. تعریف فوق شامل اشخاصی است که به موجب مواد ۱ و ۲۰ قانون تجارت مصوب ۱۳۱۱، تاجر محسوب و یا برابر ماده ۲ قانون نظام صنفی مصوب ۱۳۸۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی، فرد صنفی تلقی می‌شوند. فرد صنفی برابر ماده ۲ یاد شده، هر شخصی اعم از حقیقی و حقوقی است که به عنوان پیشه‌ور و صاحب حرفه و شغل آزاد فعالیت می‌کند. حرفه عرفاً نوعی شغل است که مبتنی بر دانش و مهارت‌های فکری و تخصصی است و هدف آن ارائه خدمات و مشاوره به دیگران در مقابل دستمزد است و صاحب حرفه شخصی است که در چنین مشاغلی فعالیت می‌کند؛ بنابراین اشخاصی که دارای چنین ظرفیت و توانایی هستند، تأمین کننده محسوب می‌شوند. ثانیاً؛ تشخیص شمول یا عدم شمول عنوان تأمین‌ کننده مقرر در بند «ع» ماده ۲ قانون صدرالذکر بر شخصی که خود را تأمین کننده معرفی (در فرض سوال بر مسئولان سایت اینترنتی و یا کانال‌های تلگرامی و یا صفحات اینستاگرامی) و خریدار به همین اعتبار از وی خرید اینترنتی می‌کند، با مقام قضایی رسیدگی کننده است و صرف نداشتن نماد اعتماد الکترونیکی به‌گونه‌ای‌که در فرض سوال آمده است، مؤثر در مقام نیست.