صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر هیئت عالی

1- قصد، علم و آگاهی مرتکب به عنوان عنصر معنوی جرم از شرایط تحقق جرایم موضوع مواد(۴۹۸ ، ۴۹۹ و ۶۱۰ )قانون تعزیرات می باشد. 2- اقدامات علیه امنیت ملی یا علیه امنیت کشور بایستی به گونه ای تفسیر گردد که این اقدامات اساس نظام را به قصد براندازی و یا مصادیقی از قبیل خرابکاری و ... مد نظر قرار داده باشد و یا اقدام مرتکب مغایر با استقلال و تمامیت ارضی کشور و یا منافع و مصالح عمومی جامعه باشد. 3- هرچند در نظریه پردازی های ناظر بر امنیت ملی از حیث کلاسیک، امنیت ملی صرفاً به امنیت نظامی محدود نمی شود و شقوق امنیت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی را نیز در بر می گیرد. لیکن در قلمرو کیفری ، قوانین جاری و حتی علمای حقوق این توسعه را نپذیرفته و بنا را بر تفسیر مضیق در جرایم علیه امنیت قرار داده اند. 4- در فرض پرسش ، اشخاص بیشتر با نیت مداوای بیماری های روحی و تقویت روح و جسم وارد این گروهها شده و مبادرت به طی دوره های خاص می نمایند و قصد ارتکاب جرایم امنیتی ندارند. 5- برای امنیتی دانستن عضویت در این گروه ها، بایستی علاوه بر سوء نیت عام در ارتکاب بزه، سوءنیت خاص یعنی قصد بر هم زدن امنیت کشور نیز احراز گردد. 6- افراد عموماً از قصد براندازی و یا بر خلاف امنیت ملی بودن ، اهداف چنین گروه هایی اطلاع ندارند. 7- حاکمیت اصول برائت و حداقلی بودن حقوق جزا ضرورت دارد که جهت مجرم شناختن و انتساب عنوان مجرمانه به افراد در جرایم موضوع مواد ۴۹۸ ، ۴۹۹ و ۶۱۰ ( تشکیل ، اداره گروه ویا عضویت در آن و یا شرکت در اجتماع ) قصد اقدام بر ضد امنیت کشور احراز گردد. 8- در حقوق جزا ،قلمرو جرائم امنیتی محدود بوده و صرفا ناظر بر فصول مربوط به قوانین تعزیرات و ق.م.ج.ن.م ، و قوانین خاص است. و حوزه های اجتماعی، بهداشتی، فرهنگی، اخلاقی و... در این قلمرو جایی ندارند. 9- در ماده ۶۱۰ ،صرف توافق مرتکبین جهت اقدام علیه امنیت کافی دانسته شده ، ولی در جرایم غیرامنیتی موضوع ماده ۶۱۱ ق.تعزیرات علاوه بر توافق مرتکبین، تحقق اعمال مقدماتی و بیرونی نیز ضروری است.