صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
آیا عدم قرابت نسبی یا سببی شاهد با طرفین پرونده، شرط است یا خیر؟
نظر هیئت عالی
با توجه به اینکه ماده 233 قانون آیین دادرسـی * دادگاهها در امور مدنی، صلاحیت گواه و موارد جرح شهود را برابر شرایط مندرج در بخش 4 از کتاب دوم قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقـلاب در امور کیفری قرار داده و با توجه به اینکه مطابق مـاده 155 قـانون اخیرالـذکر قرابـت سببی و نسبی شاهد از موارد جرح شاهد پیش بینی نشده است، با لحاظ مقررات مواد 230 و 229 قانون آیین دادرسی دادگاهها در امور مـدنی اسـتماع شـهادت شـهود بـا وجود قرابت نسبی یا سببی با طرفین دعوا بلااشکال اسـت، بـا ایـن توضـیح کـه بـه هر تقدیر مطابق ماده 241 قانون آیین دادرسی مـدنی تشـخیص درجـه ارزش و تـأثیر گواهی با دادگاه است.
نظر اتفاقی
گرچه در قانون سابق آیین دادرسی مـدنی مصـوب 1318 در مـاده 413 از مـوارد جـرح شهود، قرابت نسبی یا سببی تا درجه سوم از طبقه دوم ذکر شده بود اما در قـانون فعلـی آیین دادرسی مدنی و قانون آیین دادرسی کیفری اشاره ای بـه آن نشـده اسـت. بنـابراین، صرف قرابت نسبی یا سببی در هر درجه مانع از قبول شهادت نمیشود و این مطلـب در مسأله 5 القول فی صفات الشهود جلد دوم تحریرالوسیله اشاره شده است که (النسـب لا یمنع عن قبول الشهادة کالاب لولد و علیه والوالد لواده و الاخ لاخیه علیه و سائر الاقرباء بعضها لبعض و علیه و کذا تقبل الشهاده الزوج لزوجته علیها و شهادة الزوجته ازوجهـا و علیه.) و در مسأله 6) :تقبل شهادة الصدیق علی الصدیقه و کذاله و ان کانت الصـداقه بینهمـا اکیـده و الموادة شدیده و تقبل شهاده الحنیف و ان کان له میل الی المشهود له).
مبحث
کلمات کلیدی
مستندات قانونی
* قانون آیین دادرسی مدنی