صورتجلسه نشست قضائی
پرسش
با توجه به اینکه به موجب ماده 7 از قانون حمایت خانواده، در اموری که تعیین تکلیف در آن فوریت دارد، دادگاه میتواند بدون اخذ تأمین و بدون جلب و با موافقت رئیس حوزه قضایی با درخواست هر یک از طرفین اقدام به صدور دستور موقت نماید، آیا صدور دستور موقت به استناد ماده مزبور، منوط به طرح دعوای اصلی در دادگاه میباشد یا قبل از طرح دعوای اصلی نیز در صورت درخواست هر یک از زوجین، دادگاه صالح میتواند مبادرت به صدور دستور موقت نماید؟
نظر هیئت عالی
در فرض سوال، مقرره ماده 7 قانون حمایت خانواده مصوب سال 1391 مبنی بر تجویز صدور دستور موقت بنا به درخواست زوجین در دعاوی خانواده، یک امر استثنایی و خاص میباشد و در صورتی که زوجین بخواهند از این امتیاز استفاده نمایند، باید درخواست دستور موقت را همزمان با دعوای اصلی یا در حین رسیدگی به اصل دعوا طرح نمایند که با این وصف نیازی به اخذ خسارت احتمالی دستور موقت موضوع مواد 310 الی 325 قانون آییندادرسیمدنی و تأیید رئیس حوزه قضایی برای اجرای دستور موقت نیست، بنابراین نظریه اکثریت مطلوب و مورد تأیید است و ضمناً نظریه شماره 7/96/419 مورخ 1396/6/23 اداره کل حقوقی قوه قضاییه موافق تفسیر مذکور میباشد.
نظر اکثریت
هر چند رویه برخی دادگاهها این است که به صورت مطلق به این ماده استناد میکنند، لکن با توجه به اینکه ماده ۷ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۲، قانون خاص و یک قانون حمایتی است و برخی الزامات دستور موقت مقرر در قانون آیین دادرسی مدنی را ندارد از جمله این که نیاز به تأیید رئیس حوزه قضایی نیست و با توجه به قرائن موجود در متن ماده ۷ از جمله عبارت پیش از اتخاذ تصمیم در مورد اصل دعوا صدور دستور موقت به استناد ماده مذکور مستلزم طرح اصل دعوا است و قبل از طرح اصل دعوا نمیتوان به استناد آن تقاضای دستور موقت نمود و نظریات مشورتی متعدد از جمله نظر نظریه شماره 7/92/881به تاریخ 92/6/30 مؤید همین برداشت است و قبل از طرح دعوای اصلی صدور دستور موقت منوط به رعایت شرایط مواد ۳۱۵ به بعد قانون آیین دادرسی مدنی میباشد.
کلمات کلیدی
مستندات قانونی
ماده 20 قانون حمایت خانواده مصوب 1353.11.15 | ماده 318 قانون آئین دادرسی مدنی | ماده 7 قانون حمایت خانواده