صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر اکثریت

اعتراض ثالث حکمی بر دو قسم است: اعتراض ثالث حکمی اصلی و اعتراض ثالث حکمی طاری. دادخواست اعتراض ثالث حکمی اصلی می‌بایست به دادگاه صادرکننده حکم قطعی تقدیم شود ولو آن دادگاه، دیوان باشد؛ چراکه وفق ماده477 رأیی که دیوان صادر می‌کند (چه شکلی چه ماهوی)، قطعی می‌باشد، اما در خصوص دادخواست اعتراض ثالث حکمی طاری از مفهوم مخالف ماده 420 قانون آیین دادرسی مدنی و منطوق ماده 421 استنباط می‌شود که این دادخواست می‌بایست به دادگاه صادرکننده حکم بدوی تقدیم شود؛ چراکه تکلیف به تقدیم دادخواست به دادگاه صادرکننده حکم قطعی وفق ماده 420 صرفاً در خصوص معترض ثالث حکمی اصلی می‌باشد. با توجه به استدلالی که در رأی شعبه 19دیوان عالی کشور آمده دادخواست معترض ثالث را رد نموده است و در حقیقت نسبت به آن اظهارنظر نموده، دیوان استدلال کرده چون معترض به دادنامه شعبه 102 اعتراض نموده نسبت به دادنامه 98872 دیوان که در مقام تجویز اعاده دادرسی نسبت به دادنامه 93738 شعبه چهارم تجدیدنظر استان بوشهر بوده اعتراضی نکرده است و آن را محکوم به رد دانسته و اعاده نموده است و با توجه به آنکه معترض ثالث حکمی اصلی بوده و طبق ماده 429 قانون آیین دادرسی مدنی می‌بایست اعتراض خود را نسبت به دادنامه قطعی صادره تقدیم نماید که در مانحن فیه دادنامه قطعی اصداری دادنامه 98872 دیوان بوده نه دادنامه شعبه 102 گناوه. به همین دلیل هم دیوان آن را رد نموده است، فلذا اگر معترض، دادخواست دیگری نداده باشد و همان دادخواستی بوده که رأی آن را دیوان رد کرده و با رد و اعاده آن در واقع اظهارنظر کرده و دیگر دادخواستی وجود ندارد که شعبه 102 گناوه تکلیفی داشته باشد و با توجه به استدلال دیوان در متن رأی باید معترض ارشاد گردد که دادخواست اعتراض خود را نسبت به رأی دیوان و به آن مرجع تقدیم نماید و معترض ثالث دادخواست اعتراض دیگری داده. اگر آن دادخواست و اعتراض نسبت به دادنامه 102 کیفری باشد به جهت اینکه اعتراض ثالث حکمی اصلی می‌بایست نسبت به دادنامه قطعی دیوان باشد قابلیت استماع نداشته و قرار عدم استماع به جهت فوق صادر می‌شود و اگر نسبت به دادنامه دیوان باشد که حق نیز همین است باید به دیوان جهت اتخاذ تصمیم ارسال گردد.