صورت‌جلسه نشست قضائی

نظر اکثریت

مستنبط از مواد 309 و 249 قانون تجارت ، دارنده سفته در صورت اعتراض ( واخواست ) میتواند به هر کدام از متعهد سفته یا ضامن مراجعه نماید و در صورت واخواست سفته مسئولیت متعهد اصلی و ضامن تضامنی میباشد لذا مسئولیت ضامن در سفته مستلزم واخواست آن میباشد به عبارتی ضامن ، سفته ای را امضا کرده که دارای شرایط و تشریفات سند تجاری باشد و در صورتی که این تشریفات ( واخواست ) رعایت نشود ضامن مسئولیتی ندارد و سفته به عنوان سند عادی تلقی و دارنده صرفا میتواند علیه متعهد اصلی اقامه دعوی کند و دعوی علیه ضامن قابلیت استماع ندارد . ذیل ماده 249 همان قانون درج شده که « ضامنی که ضمانت برات دهنده یا محال علیه یا ظهر نویس را کرده فقط با کسی مسئولیت تضامنی دارد که از او ضمانت کرده » از آنجایی که تحقق مسئولیت تضامنی منوط به واخواست سفته است لذا دارنده سفته نمیتواند بدون واخواست آن علیه ضامن طرح دعوی کند . از مفاد مواد 250 قانون تجارت که به موضوع واخواست ( اعتراضنامه ) تصریح شده و نیز قسمت دوم ماده 293 در خصوص ضرورت ابلاغ واخواست به فردی که برای تادیه وجه عند الاقتضاء معین شده ( ضامن ) نیز چنین مفهومی قابل استنباط است .